Komkommertijd

16-03-2020

Nog steeds schaaf ik zorgvuldig het groen van mijn komkommer. Je kan per slot van rekening niet weten of er een gevaarlijke bacterie op het schilletje zit. Voor de groenten-industrie was de EHEC-crisis in 2011 een financiële strop. We deden massaal komkommers in de ban, die gezien werden als mogelijke bron van voedselinfecties, terwijl later fenegriekzaden de boosdoeners bleken te zijn. Uit angst durfde niemand meer komkommers, paprika's en tomaten te eten met enorme economische schade tot gevolg. Onterecht, maar wel logisch. Wanneer je vreest voor je eigen gezondheid en die van je dierbaren, ga je automatisch in de overlevingsstand. Je zou gek zijn om zo'n twijfelachtige tomaat te verorberen.

Hoe halen we de PANIC uit de PANdemIC?

Sinds vorige week spreekt the World Health Organization (WHO) van een Pandemic (Pandemie), we hebben te maken met een wereldwijde infectieziekte-crisis. Er komen steeds meer ingrijpende maatregelen om de verspreiding te vertragen, terwijl het Corona-virus om zich heen grijpt. Onzekerheid over hoe de situatie zich ontwikkelt en het gevoel dat je geen controle hebt, maakt bang. Zo lijkt de angst, naast het virus, bijna net zo besmettelijk. De uitdaging die voor ons ligt is: hoe halen we de PANIC uit de PANdemIC?

Hoe begrijpelijk het ook is, je weet dat angst een slechte raadgever is en je wil je niet door angst laten leiden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe doe je dat? Hoe zorg je dat je niet bang wordt in deze tijden van onzekerheid? Hoe wapen je je tegen de paniek van anderen om je heen?

In het nieuws hoor je dat de kans dat je aan COVID-19 overlijdt als gezond volwassene klein is en dat de maatregelen bedoeld zijn om kwetsbare mensen te beschermen. De boodschap is sinds de uitbraak onveranderd: 'de kans is klein'. Toch is dat niet wat je hoort, want je hoort: 'er is een kans'. En ook de landelijke ingrepen kunnen onbewust je angst bevestigen. Je denkt: 'Zie je nou wel, ze zouden de scholen niet sluiten als het niet nodig was'.

Nuchter

Waar ik eerst nog nuchter en relaxed was, vind ik dat steeds moeilijker. Om mij heen worden mensen ziek of ze zijn bang om ziek te worden en die spanning is voelbaar. Sinds een paar dagen ben ik bovendien zelf benauwd en aan het kuchen. Ik zeg tegen mezelf dat het tussen mijn oren zit en dat het een gewoon griepje is, maar toch bekruipt me zo nu en dan de angst: wat als ik behoor tot de kleine groep, die wél heel erg ziek wordt? Wat als ik geïntubeerd word en wekenlang aan de beademing moet? Ik roep mezelf een halt toe, want als ik dat niet doe maak ik mezelf gek.

Ik zoek afleiding in mijn werk en ontspanning in het schrijven. Ik knuffel met mijn hond, die soms lekker op schoot ligt terwijl ik mailtjes typ. Ik vermijd steeds vaker het journaal en social media, want die prikkelen mij te veel.

Niet veroordelen

Wat doe jij om je angst te verminderen? Wat kunnen we voor elkaar doen, zonder elkaars angsten te voeden en tegelijkertijd zonder elkaar te veroordelen?

Ik denk dat het de kunst is te respecteren dat ieder van ons anders reageert. De een is wat gevoeliger dan de ander en reageert sneller emotioneel, ervaart emoties intenser of het duurt langer om weer tot rust te komen. Bovendien heeft niet iedereen geleerd om angsten te verdragen of kan dit reguleren. Het vraagt dan veel om het hoofd koel te houden en goedbedoelde opmerkingen, zoals 'Gebruik je gezond verstand' helpen daar niet bij. Impliciet kleeft er een oordeel aan: je mag niet bang of paniekerig zijn, want dan laat je je te veel leiden door emotie of je denkt niet logisch na. Angst wordt zo bestempeld als een ongewenste emotie die zo snel mogelijk uitgebannen moet worden. Door angst te onderdrukken zal zij net als een bal die je onder water probeert te houden, terug omhoog schieten.

Wat wel?

Gelukkig is het noodgedwongen komkommertijd, door de situatie zijn we de komende weken op onszelf en op elkaar aangewezen. Ik zie het als een mooie kans om naar binnen te keren en te ontdekken wat dit alles met me doet, zelfs als ik daarvoor uit mijn comfort zone moet.

Tips:

  • Doe mindfulness-oefeningen (via you tube of gratis apps)
  • Doe iets met je volledige aandacht, iets waarin je volledig opgaat zoals muziek maken. Je geeft je brein geen mogelijkheid voor piekergedachten;
  • Focus op de lessen die de crisis je leert, welke inzichten krijg je over hoe je je leven hebt ingericht (misschien wil je wel meer tijd voor je man en kinderen of een carrierestap maken);
  • Zoek ontspanning, neem een wellness@home met een voetenbad en een gezichtsmasker;
  • Bel iemand die jou kan helpen om je angsten te relativeren (zonder te veroordelen);
  • Doe iets liefs voor een ander, stuur een kaartje, maak het lievelingsgerecht voor je partner;
  • Roep een tegengestelde emotie op, door muziek te luisteren of cabaret te kijken. Lach zoveel als je kan, humor helpt om te ontspannen.

Ten slotte: Wees lief voor jezelf en voor elkaar. Elke emotie die zich aandient is oké. Want naast angst en onzekerheid komt er misschien wel boosheid of frustratie omdat je nergens naartoe kan, omdat jij en je partner of kinderen elkaar in de weg zitten of wat dan ook nog meer.

Ik gun je vooral dat er ook veel blijdschap, geborgenheid en liefde mag zijn, en op collectief niveau hoop ik dat het besef mag groeien dat we allen met elkaar verbonden zijn en iets voor elkaar willen betekenen.

Blijf gezond en eet komkommers!