Lekker lijf

30-01-2020

Hard word ik door elkaar geschud en ik grijp de armleuningen stevig vast. Ik gil het uit, vooral van pret maar deels uit angst dat de kleine wieltjes vast komen te zitten tussen de kinderkopjes en ik met stoel en al naar voren kukel. Mijn vriendin rent en duwt me met volle vaart vooruit en scheurt met mij over de stoep richting de ijssalon.

'Kom, we gaan een ijsje eten.'

Ik lach en geniet weer voor het eerst, sinds lange tijd.

Ik was 17 jaar en al weken aan huis, bed, bank en stoel gekluisterd door een intensief revalidatie-traject. Ik vervloekte mijn lichaam dat mij in de steek liet waardoor ik van de trap viel op school en werd uitgelachen, dit falende lijf waardoor ik niet meer mocht hockeyen.

Wat ik wel mocht, was 8 uur per dag plat op mijn rug liggen, met mijn knie in een apparaat dat cyclische bewegingen maakte, zodat mijn kraakbeen kon aangroeien.

'Ruud van Nistelrooy had hetzelfde', zei mijn arts.

Heel fijn hoor, zo'n lotgenoot. Maar híj miste niet alle eindexamenfeestjes.

Wat voelde ik me zielig op dat moment, nog niet in staat om te relativeren en te bedenken dat er ergere dingen in het leven zijn en dat dit een tijdelijke situatie was.

Behalve dat mijn lichaam gebreken vertoonde, vond ik haar ook nooit echt mooi en heb me, zeker in de puberteit ervoor geschaamd. Naast mijn afkeur voor mijn lijf, stond ik bovenal niet met haar in contact, alsof mijn lichaam en geest twee aparte delen waren. Ik voelde het niet wanneer ik iets spannend vond, ik voelde het niet wanneer iets me raakte, wanneer ik boos of verdrietig werd. Zo stapelden nare gevoelens zich op en dan werd ik ineens overspoeld door een vloedgolf aan emoties die ik niet zag aankomen, waardoor de tranen niet te houden waren. Mijn oplossing om hiermee om te gaan was mezelf volproppen met eten, waardoor ik als jong volwassene kilo's overgewicht als een pantser met me meedroeg.

Gelukkig is dat nu totaal anders. Ik ben destijds enorm veel afgevallen door gezond te eten en bewegen. Maar vooral heb ik door mindfulness geleerd om aandacht te hebben voor alles wat zich aandient. Door gewoon aanwezig te zijn, rustig te ademen en opmerken wat er is, kan ik zelfs de meest subtiele sensaties in mijn lichaam waarnemen, zoals het vasthouden van mijn adem; het aanspannen van spieren die zich schrap zetten om te vluchten of vechten; maar ook de kriebel in mijn buik, wanneer ik verliefd ben; mijn hart dat sneller klopt, wanneer ik enthousiast ben; de pulserende energie in mijn armen wanneer ik weg wil en een onderbuikgevoel dat mij vertelt wanneer iets of iemand niet goed voor mij is.

Dat ik dit kan, wil niet zeggen dat het me altijd lukt om naar mijn lichaam te luisteren en mijn gevoelens op de juiste manier te interpreteren en te uiten. Soms besef ik pas naderhand dat ik de signalen van mijn lichaam heb gemist. En soms negeer ik de signalen zelfs bewust, omdat ik liever vlucht van de onrust, die onder mijn huid zit.

Hoe is dat voor jou? Lukt het jou om goed voor jezelf te zorgen en ben jij echt in contact met dat wat je lichaam jou wil zeggen? En heb jij jouw lichaam lief of maak jij je, net als ik, nog vaak druk over striae, cellulitis en een kilo'tje te veel?

Mijn lichaam en geest zijn nu veel meer met elkaar verbonden. Hierdoor zit ik letterlijk beter in mijn vel en zorg ik beter voor mezelf. Bovendien zie ik mijn lichaam nu met andere ogen. Ik ben haar dankbaar, zelfs met haar imperfecties, voor alles wat ze me geschonken heeft. Zoals mijn vingers die verhalen schrijven, mijn tong waarmee ik mag proeven, mijn ogen waarmee ik mag zien, mijn baarmoeder waaruit mijn kinderen geboren zijn, mijn borsten waarmee ik ze heb gevoed en mijn armen waarin zij troost vinden.

Hierdoor accepteer ik mijn lichaam steeds beter en maak ik me minder druk over hoe ik eruit zie. Mijn relatie met mijn lijf is evenwichtiger. Dat wil niet zeggen dat ik nooit meer smelt voor chocola en dat ik nooit meer zwicht voor een wijntje: soms vraag ik iets van mijn lichaam en soms vraagt mijn lichaam iets van mij. Het is geven en nemen, net als in elke relatie.